Van achteren, vanaf de zijkant, van onder op het podium….van dichtbij!!! Oooh Jeeeez !
Dat is weer iets heel anders dan familie en portret…
Wel stoer toch? Achter de bandleden op een podium, lekker dichtbij om het hele gebeuren op de gevoelige plaat vast te leggen!

Mag ik je voorstellen: De BlueSox

Op de voorgrond Ruurd van der Vegt, rechts op de stoel: Peter Schmid, achter van l. n.r.:  Ben Raaymakers, Cor Paridaans, Max Storms

Ik kende de BlueSox enkele weken geleden nog niet…zag ze toevallig tijdens hun optreden op een festival, en knipte er lustig op los.
Van een afstand wel te verstaan….het was de muziek die ons lokte om deze band van dichtbij eens te beluisteren en te bekijken.
Tussen de Nederlandstalige bandjes, de vele Jantje Smit’s en Frans Bouwer imitators voor ons geen moeilijke keus! Vanuit de verte lokte het ritme en blues geluid om hier linea recta naar toe te lopen en te genieten van ware muziek! Blues & Rythm, Swamp en Rock & Roll!

Al jaren staan de mannen van BlueSox op podia in Nederland en België, in (blues)café’s, clubs en op festivals. BlueSox is sinds haar ontstaan in 1994 uitgegroeid tot een zeer hecht collectief dat een muzikaal stootje kan hebben. Al jaren opereert de band in praktisch dezelfde samenstelling. BlueSox valt op door de muziekstijl: een opzwepende mix van rhythm & blues, West-Coastblues en swamp. Volgens velen neemt BlueSox hiermee een bijzondere plaats in onder de bands uit het bluescircuit. Een grote rol is weggelegd voor mondharmonicavirtuoos Ruurd van der Vegt uit Den Bosch. De man heeft een volstrekt unieke stijl en krijgt veel ruimte in het repertoire. BlueSox valt ook op door haar repertoirekeus: de karakteristieke eigen nummers vol met zelfspot van Cor Paridaans, de eigen interpretatie van ander werk en de covers. Ook bijzonder is de tijdsduur van de nummers: kort, maximaal 4 minuten en de band knalt weer verder met het volgende nummer. Bezoekers krijgen nogal wat verrassingen te verwerken. Gitarist Max Storms voegt eraan toe: “Natuurlijk zijn we ook beïnvloed door bands als The Fabulous Thunderbirds, James Harman, Gary Primich en Paul Orta & the Kingpins.” De BlueSox-versie van Larry Garners No Free Rides bezorgt veel mensen elk optreden opnieuw kippenvel. Het gitaarwerk bij BlueSox kan venijnig zijn en waar nodig gevoelig. Cor Paridaans staat bekend om de swampachtige stijl van zijn gitaarwerk. Geen ellenlange solo’s in ieder nummer. De ritmesectie van de band, gevormd door het tandem Peter Schmid en Ben Raaymakers, wordt gerekend tot de strakste in het circuit. De band heeft inmiddels twee albums uitgebracht. Binnenkort hoopt de band de studio in te duiken om opnames te maken met vooral eigen werk.

Meer weten?? Bezoek hun website…

Na s’avonds de foto’s bekeken te hebben, heb ik hun website bezocht en voila!….inmiddels een repetitie bijgewoond én op het podium gestaan.
Wat foto’s maken toch teweeg kan brengen….ha!

Geloof me…óók bandleden zijn gewoon gewoon….hebben een instinctieve afkeer van camera’s die te dichtbij komen, voelen zich een beetje ongemakkelijk met zo’n apparaat zo dicht bij hun gezicht, en moeten wennen aan de aandacht van een fotograaf.
Gewoon net als iedereen dus…en daar kan ik inmiddels wel een beetje mee omgaan. Wat op de achtergrond blijven, de mensen gewoon hun gang laten gaan, en onverwachte momenten vastleggen als ze de camera eventjes vergeten zijn. En geloof me…na een tijdjeje raak je er zelfs aan  gewend als ik  huppelend rond je heen dans met mijn camera in de aanslag!

Ja,dat heeft wel wat…, zo’n Blues band.

En ik kijk dan ook uit naar de volgende ontmoeting van deze groep.
Want dat die gaat komen staat inmiddels vast.