Terwijl ik naar buiten kijk vallen de sneeuwvlokken weer volop naar beneden. Ik ben het eigenlijk wel beu en verlang naar het voorjaar. Onze zondagen, die we gewoonlijk een behoorlijk eind van huis doorbrengen, worden nu beperkt met die gladde wegen en onvoorspelbare weersberichten tot de nabije omgeving, en dat heb ik naar mijn gevoel allemaal wel gezien. We trekken er natuurlijk wel op uit voor onze wandelingen, maar ik verlang naar zon en terrasjes met de daarbij behorende vrolijke mensen.
Hoewel…ook sneeuw brengt vrolijkheid teweeg! Afgelopen zondag maar weer eens de Roestelberg bij de Drunense Duinen opgezocht. Een stevige wandeling zou ons goed doen, en het was weer zoals gewoonlijk druk! Vol met gezinnen, kinderen, honden en sleeën. Terwijl we onze weg vervolgden zagen we een mysterieus spoor van sneeuwballen. Hangend op zo’n anderhalve meter van de grond in struiken en laaghangende takken van de bomen. Terwijl we het spoor volgden zagen we plotseling de boosdoener…..

We kregen er plezier in…in dat druk bezig zijnde manneke, huppelend van de ene boom naar de andere, springend naar de takken om daar zijn sneeuwballen in te hangen, zijn weg vervolgend met zijn handen in zijn zakken op zoek naar de volgende boom. En hij heeft een heerlijke dag gehad in de gezonde buitenlucht. Onwetend dat zijn spel voor een vrolijke noot zorgde bij andere mensen!
Dankjewel kleine man…we hebben genoten van je!